objechałem Dolinę Śmierci i… żyję

Jak ja uwielbiam upały! Taak, jestem stworzeniem zdecydowanie ciepłolubnym. Zima jest może i fajna, żeby pojeździć na nartach, ale w sumie to tyle. Nie przepadam nawet za tak zwanymi temperaturami optymalnymi. Ludzie, których spotykam, lubią, kiedy jest nie więcej niż te dwadzieścia kilka stopni. Ja muszę mieć cieplej. I dziś właśnie będzie cieplej.
A co w planach? Niespieszny objazd Doliny Śmierci. To oznacza – ile zobaczę, tyle będzie zobaczone. Bez gonitwy i bez tego typowego turystycznego ciśnienia, które zazwyczaj mi towarzyszy. Jestem tu prawdopodobnie jedyny raz w życiu i chcę delektować się tym wspaniałym miejscem. Obszar parku jest rozległy i wszędzie niespecjalnie blisko, więc jeden dzień to i tak niewiele, bardzo niewiele.

kiedy księżyc zachodzi zbyt długo

Wyjeżdżam z parku Sequoia w odczuciu, że oto zaczęła się prawdziwa moja przygoda z parkami zachodnich Stanów. W tym pierwszym było super, a w kolejnych będzie jeszcze ciekawiej. Na noc zamierzam dotrzeć do Doliny Śmierci. Ten post nie będzie długi, ale za to niezwykle widowiskowy i dlatego wart przeczytania.

giganty na graniach Gór Skalistych

Zaczynam zauważać pewne ewidentne plusy sytuacji, w której się znalazłem. Owszem, z jednej strony jestem uboższy o niezły rower i koszty związane z samochodem, ale mija właśnie drugi tydzień mojej eskapady, a ja zrealizowałem już prawie cały plan wyprawy rowerowej. To oznacza, że kolejne dwa tygodnie mogę przeznaczyć na miejsca, których nie planowałem, a teraz są praktycznie na wyciągnięcie ręki.

pacyfikacja coraz dalej od Pacyfiku

Dziś wielki dzień: na dłużej żegnam się z wybrzeżem i uderzam wgłąb lądu. Dzionek zaczynam od krótkiej wizyty w kurorcie Carmel-by-the-Sea, by następnie przez niewysokie góry Diablo Range przeskoczyć do Niziny Kalifornijskiej, a stamtąd w wysokie Sierra Nevada. Za Visalią zaczyna się dolina Kaweah, czyli brama do Parku Narodowego Sekwoi.

Dolina Krzemowa? Fajna, ale... 🤔

Nocowałem przy drodze na wzgórzach Los Altos. Rankiem ruch zrobił się już całkiem spory, a w takich sytuacjach czujesz się trochę jak małpa w zoo – przejeżdżający z zaciekawieniem patrzą, jak gramolisz się na zewnątrz tylnymi drzwiami albo jeszcze lepiej, bagażnikiem. Dlatego, nie czekając, zjechałem czem-prę-dzej do aglomeracji i wtopiłem się w tłum.

do cierpliwych świat należy!

Wczorajsze mgły i paskudna widoczność przy Golden Gate zostają wynagrodzone! Przed opuszczeniem na dobre cudownego San Francisco, z uporem maniaka wracam na wzgórze Presidio, bo dziś pogoda w cieśninie to… żyleta! Ani jednej chmurki na niebie, więc warto było poczekać.
Po południu opuszczam miasto i kieruję się do Doliny Krzemowej. Nocleg na oficjalnym parkingu uniwersytetu Stanforda? Na taki pomysł mógłby wpaść tylko… (nie)Cyklista.

miasto mocnych łydek i dobrych hamulców

Dziś urodziny Miśka. Nie można sobie wyobrazić lepszej daty na dojazd i zwiedzanie San Francisco, miasta-legendy. Miasta, w którym to On był przede mną i polecił mi kilka miejsc, a przede wszystkim te, do których można wracać bez końca. Przejedziemy się z dzikiej ciszy Tomales Bay, przez pochmurny poranek w Sausalito, wprost w chłodny oddech mgły, która otula most Golden Gate niczym brama do innego świata. W sercu San Francisco kroki same poniosą na Union Square, między rytmem Post Street a Mission Street. A potem już tylko metaliczny zgrzyt lin zabytkowego tramwaju, krewetki w Bubba Gump na Pier 39 i powrót przez strome jak ze snu zbocza Russian Hill. Jeden dzień w tym miejscu? To żart, na który stać chyba tylko mnie.

Redwoods – lasy, które oblepiają milczeniem

Wczoraj w ramach luzów popołudniowych wybrałem się ja na mały spacerek po Eurece. Miasteczko, jakich tu wiele, nie wyróżnia się niczym szczególnym. Wróciłem do motelu i zakończyłem moje niefortunnie ustawione nocne szkolenie. Potem trochę je odespałem i krótko po dwunastej wyruszyłem w dalszą podróż na południe. Przede mną odludne i tajemnicze Redwoods – kraina, która po dziś dzień pozostaje obiektem westchnień dla aglomeracji San Francisco.

California love!

Przebudziłem się w samochodzie dość wcześnie, jeszcze przed szóstą. Pierwsza noc na tyłach tego mojego tymczasowego dyliżansu nie należała do jakichś wybitnie wygodnych, ponieważ po złożeniu tylnej kanapy nie przekonałem podłogi, żeby zrobiła się całkowicie płaska. Nieznośny uskok nie pomagał w spaniu nawet pomimo dobrego, miękkiego materaca. Jestem jednak na wybrzeżu Pacyfiku i to oddziałuje na mnie samo z siebie: wszelkie niewygody są jak ból u dentysty, który trzeba znieść, by po nich było człowiekowi tylko lepiej.

pora zmienić konia na dyliżans

Kolejny poranek, a ja w tym samym łóżku. Tym razem jednak mogę śmiało powiedzieć, że solidnie przespałem się z moim problemem i nabrałem do niego dystansu. Co mnie nie zabije, to mnie wzmocni. Dziś wstaje nowy dzień. Samochód w wypożyczalni pewnie już czeka. Trzeba go tylko sprowadzić, spakować i można ruszać w drogę.

Oregon – stan, o którym marzy wielu, a ja już nie

Gertrudy koło mnie nie ma i to jest fakt niezaprzeczalny. Budzę się późnym rankiem i próbuję sobie jakoś poukładać wszystko to, co mnie nocą spotkało. Nigdy wcześniej tego nie doświadczyłem i znałem to tylko z filmów: kiedy budzisz się rano i zastanawiasz się, czy to, co się wydarzyło wczoraj, działo się naprawdę, czy to był tylko sen? Ale nie, to nie był sen. I co dalej? Pierwsza myśl: aaa, mam wszystko w dupie (wiem, mało literackie). Wracam, impreza spalona. No i pierwsze pół dnia mija mi właśnie w takiej dekadenckiej atmosferze w tym oto motelu…

ukradli Gertrudę!

Czwartek. Wyjeżdżam wcześnie, bo jeszcze przed dziewiątą. Jest słonecznie i ciepło. Ja już po śniadaniu i w pełni gotów do drogi, więc te sto pięćdziesiąt zaplanowanych kilometrów do Oregonu nie może się nie udać. Dziś muszę nadgonić czas i dać sobie szansę wyrobienia się na lot powrotny. Jeszcze wówczas nie mam pojęcia, jak bardzo tego dnia moje plany się posypią, ale… po kolei.

Waszyngton, the Evergreen State

Stany Zjednoczone to ogromny kraj. Są takie dni podczas wyprawy, kiedy nie dzieje się nic, tylko jedziesz i jedziesz. Myślisz wtedy o pokonaniu jak najdłuższego dystansu i to wszystko, czego oczekujesz. Dziś miał być taki właśnie dzień, a jednak okazało się, że kilka ciekawostek po drodze i tak się trafiło. W końcu sam stan Waszyngton z północy na południe mierzy niemal tyle co Polska.

Cholernie Dobra Kawa, pickup i fabryka dynamitu

To już wtorek. To dzień, który na ogół przypada po poniedziałku. Nie licząc soboty, dla mnie trzeci dzień jazdy. Kręcę się i kręcę wokół aglomeracji Seattle, a kilometrów jakoś nie przybywa – póki co raptem sto czterdzieści. Biedniutko, pora to zmienić! Dlatego od dziś nie będzie zwiedzania, tylko trasa i jeszcze raz trasa. Przez trzy kolejne dni.

Microsoft Office? Nieee… Microsoft Twin Peaks!

Długo mi zeszło rano. Wciągnąwszy w hotelu Red Lion nieszczególnie dobre śniadanie i nielimitowaną kawę, które amerykanie mają zawsze w cenie, o wpół do dwunastej pojawiłem się na trasie. Niedostatki dla ciała miał mi wynagrodzić cel dzisiejszego etapu, czyli uczta dla ducha. Każdy fan serialu Twin Peaks o tym marzy i nie, moi drodzy, nie jest to siedziba Microsoftu. Tyle folku w pigułce, a teraz szczegóły.

miejsca Twin Peaks, pierwsza odsłona

W okolicach południa poszedłem odebrać Gertrudę. Pan z serwisu powiedział, że co prawda nie miał takich pasujących uszek do bagażnika Crosso (jak mógł nie mieć części do polskiego bagażnika, no jak?) ale zrobił co się dało, tzn. dorobił ekstra blaszkę i dociągnął ją śrubami, więc powinno to dojechać do LA.

zwiedzam Seattle

Niedziela miała być pierwszym dniem w całości poświęconym na kręcenie pedałami po Stanach. Zaczęło się oczywiście z poślizgiem, ale tym razem miałem to uwzględnione w planie podróży i zupełnie jakoś mi to nie przeszkadzało.

lecę bo chcę, a Trudzia piętnaście godzin w powietrzu

W sezonie 2025 wyruszam w podróż życia! W wyprawę marzeń, gdzie wszystko ma być naj: najdalszy zakątek globu, najdłuższy urlop, najbardziej znane miejsca, najdłuższa trasa rowerem, najdłuższy urlop… ach, długo jeszcze tak można wyliczać. Cel jest jasny i ambitny jak nigdy dotąd: przejechać rowerem zachodnie wybrzeże USA. Jesteście ciekawi tych przygód? To zapraszam do śledzenia kolejnych odcinków z serii Pacyfikacja 2025.